داربست استخوانی ژلاتین/نانوالیاف پلی لاکتیک اسید حاوی نانوذرات سیلیکون

 | تاریخ ارسال: 1401/1/14 | 


 نانوالیاف و هیدروژل­ها هر یک به دلیل تقلید مناسبی که از ماتریس طبیعی استخوان دارند، به طور گسترده ای به عنوان داربست مورد استفاده قرار گرفته اند، با این حال هر یک دارای محدودیت­هایی ازجمله خواص مکانیکی ضعیف هیدروژل و نفوذ سلولی محدود به دلیل ایجاد محیط دو بعدی توسط نانوالیاف، هستند.
 روش­های اخیر از کامپوزیت های نانولیف/ هیدروژل به منظور غلبه بر این محدودیت ها استفاده کردند. لذا در این اختراع ابتدا رزوواستاتین­کلیسم به عنوان داروی استخوان­زا درون نانو­ذرات سیلیکون بارگذاری شد. با توجه به اهمیت بالای رهایش آهسته از فاکتورهای استخوان زایی، در ادامه جهت بهبود پروفایل رهایش، نانوذرات سیلیکون حامل دارو توسط فرآیند الکتروریسی درون نانوالیاف PLA قرار گرفتند. نانوالیاف حاوی نانوذرات سیلیکون توسط فرآیند آمینکافت خرد شده و درون بستر ژلاتینی جهت ایجاد کامپوزیت نانولیف/هیدروژل توزیع شدند. کامپوزیت نهایی توسط جنیپین اتصال عرضی شد.
 آزمون­های صورت گرفته نظیر مورفولوژی، خواص مکانیکی، پروفایل رهایش، سمیت و چسبندگی سلولی نشان داد که داربست تهیه شده کاملا زیست سازگار بوده و محیط مناسبی را برای چسبندگی و تکثیر سلولی ایجاد کرده است. از طرفی با توجه به تخریب پیوسته تا مدت 32 روز و قابلیت رهایش آهسته و پیوسته ی داروی استخوان زا  تا مدت 20 روز، می تواند در کاربرد های مهندسی بافت استخوان به طور موثر مورد استفاده قرار گیرد.
امروزه مهندسی بافت استخوان جایگاه ویژه­ای در ترمیم آسیب­های استخوانی پیدا کرده است و محققان این حوزه به دنبال تهیه و ارتقای داربست­های زیست فعالی هستند که تشکیل و نوسازی بافت را با مسیر تمایز سلولی تسهیل کرده و قابلیت القای استخوان­سازی و رگ­زایی داشته باشد.
 

دفعات مشاهده: 49 بار   |   دفعات چاپ: 5 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر